روزی مریم * قصر آسیه
تقوای حسین*قلب خدیجه
درستی فاطمه*جمال یوسف
ثروت قارون*حکمت لقمان
ملک سلیمان*صبر ایوب
عدالت علی* حیای زینب
عمر نوح* محبت اهل بیت رسول الله
را می طلبم
منوي اصلي
آرشيو مطالب
پيوندها
- منتظران مهدی
- فاطمه ** محكم
- تك ستاره هفت آسمون
- آبجي خودم (سعيده جون )
- شكوفه ي گيلاس
- تو در قلب مني * تو در وجود مني **آبجي نسترن **
- دختر شب
- خلوتگه يار
- شهر فرنگ
- عارفانه ها و عاشقانه ها
- در جست و جوي خدا
- پرستوی عاشق
- ملکه ذهن ( آبجی شیرین )
- اینجا دیاری دیگر است *
- ":":"اون كسي رو جز من داشت:":":
- داداش جونم
- ღღعاشقانه ღღ
- قاب زندگی (آبجی مریم )
- خانه ی دوست کجاست؟!
- شلمچه
- سرسپرده های عاشقانه
- دختر آتش
- مرگ من + تولد تو + عشق او
- یه شاعر مهربون (آبجی اسما )
- موفق باشی (آبجی مریم )
- عکس و خبر سینمای جهان (آبجی آرزو )
- love
- تا انتها ( آبجی مریم )
- دو راز عشق
- سکوت سرخ عشق( آبجی ستاره )
- :: طراح قالب ::
آمار وبلاگ
- افراد آنلاين:
طراح قالب
Powered By
BLOGFA.COM
تصویرى از خداوند!
برخى افراد همواره، نقاب بر چهره زده ی خود را پشت پرده ی جهالت پنهان مىكنند؛ گویى از «خودِ» واقعىشان واهمه دارند.
از سوى دیگر، خود ما نیز كارهایى را در جهت تأمین رضایت خاطر «دیگران» انجام مىدهیم و در عین حال وانمود مىكنیم همه چیز به خوبى پیش مىرود (تا وجهه خانواده حفظ شود) و سپس شروع به سرزنش كسانى مىكنیم كه ما را وادار به انجام دادن این كارها كردهاند. این «دیگران» چه كسانى هستند كه ما همه چیز را به آنها نسبت مىدهیم؟ اعضاى خانواده، همسایهها، دوستان، نظام اجتماعى!؟
امّا واقعیت این است كه همان موقع نیز در اعماق وجودمان احساسات درونىمان را به خوبى مىشناسیم؛ نوعى حس اضطراب و تشویش یا حس خوشایندى كه از نبود عزّت نفس، ناشى مىشود.
هنگامى كه به اطراف مىنگریم و همه چیز را آشفته و بىنظم مىبینیم، دیگران را مقصر مىدانیم ، در حالى كه نمىدانیم آشفتگى در درجه اول از افكارمان آغاز مىشود و سپس گسترش مىیابد. روى هم رفته، رویارویى با حقیقت و پذیرفتن آن با فكر و آغوش باز، شهامت بسیارى را مىطلبد.
به محض این كه با حقیقت مواجه مىشویم، به آرامش واقعى نزدیكتر مىشویم؛ زیرا حقیقت، یگانه است، بنابراین راه دیگرى وجود نخواهد داشت؛ امّا براى یافتن حقیقت، گاهى اوقات، گمان مىكنیم باید راه طولانىاى را بپیماییم، امّا نه، نیاز نیست راه دورى برویم یا براى كشف لایههاى آشكار قوانین پیچیده بكوشیم، و پرده از اسرار در كتابها برداریم. چیزى كه در جستجویش هستیم، درست همینجاست، در عمق ذهنمان. تنها چیزى كه لازم است، برقرارى ارتباط با «خودِ واقعى» است. فقط اگر كمى تواضع در پیش گیریم و براى تمام نعمات الهى ـ كه خداوند، روى زمین قرار داده است ـ احترام بیشترى قائل باشیم و از خشم، دشمن و حسادت ـ كه باعث آشفتگى ذهن مىشوند ـ بپرهیزیم، آن موقع، شاید به حقیقت، نزدیكتر شویم. البته راههاى بسیارى براى دستیابى به حقیقت وجود دارد؛ امّا نهایتاً همه مسیرها به یك جا ختم مىشوند.
امّا ممكن است این جواب در مقابل پیچیدگى انسان، بسیار ساده به نظر برسد، ولى درك این موضوع به عبادت بىقید و شرط خدا و تلاش بسیار نیاز دارد. باید خود را به دست حقیقت سپرد!
گاهى اوقاتْ ممكن است بگوییم امّا من مىخواهم چنین و چنان شوم، و تنها اگر این مقدار پول یا آن شغل را داشتم و یا صاحب آن موقعیت بودم و چنان زن یا شوهرى داشتم، واقعاً دیگر از دست همه مشكلات خلاص مىشدم و غمى نداشتم؛ امّا من به شما مىگویم كه همه ی اینها توهمى بیش نیست.
مشكلات من همواره از خواستههاى بىشمار و خودخواهانهام ناشى مىشود؛ چرا كه دائماً آنها را در ذهن دارم و آثارشان در رفتار و كابوسهایم نمایان مىشوند. به علاوه، ترس، ریشه بسیارى از كابوسهایم است. ترس از آینده، ترس از اینكه در دوران پیرى از لحاظ مالى تأمین نباشم (البته اگر به آن برسم)، ترس از دست دادن آنچه دارم یا خواهم داشت مثلاً موقعیت اجتماعى و اقتصادى در دنیا و نیز ترس از آشكار شدن نقاط ضعفم بر دیگران، همه این عوامل، مرا وادار مىسازند كه همواره نقابى بر چهره داشته باشم و تصویر كاذبى از خودم خلق كنم. همین، موجب مىشود آرامش را از دست بدهم و براى رسیدن به خواستههاى ذهنىام دست به مبارزه بزنم. گرچه مىدانم در جاده پر پیچ و خمى گام برمىدارم، امّا با آرامش خاطر حتى بیشتر مىروم و گمان مىكنم كار درستى انجام مىدهم.
نمىخواهم خارقالعاده باشم: فردى متموّل و صاحبنام! در عینِ حال نمىخواهم جاده آرامش و شادمانى را به تنهایى بپیمایم. بنابراین، نهایت تلاشم را مىكنم تا كیفیت زندگىام را بهبود بخشم. در نتیجه مىكوشم تا شریكى بیابم تا در این راه، همراهىام كند، در جاده خیالىِ آرامش و شادى. امّا او «كارهاى» خودش را دارد. به علاوه، انتظار دارد من تسلیم سرعت سرسامآور زندگى شوم و براى كامل كردن آن مسئولیت، كارهاى مختلفى را برعهده گیرم تا مرد ایدهآل او شوم كه به معناى برآوردن خواستههایش است؛ امّا بعد از این، چه بر سر من و شرافتم مىآید؟ آیا باید براى همیشه خودم را قربانى خواستههایش كنم؟ اگر نه، پس چه؟ آیا نباید با یكدیگر تفاهم داشته باشیم؛ زیرا من یك زندگى ساده را ترجیح مىدهم كه با خود یك عمر نظام اعتقادى شدیدى را همراه دارد یا باید كوركورانه از خواستههاى او پیروى كنم و همانى باشم كه مىخواهد؟
نه دوست من! هرگز باور ندارم كه خوشحال كردن او كاملاً وظیفه من باشد؛ شادى باید از درونش بجوشد و ساطع شود، آن موقع در كنار یكدیگر، خوشبخت خواهیم زیست. اگر او مىاندیشد كه تنها وظیفه من، به عنوان همسرش این است كه او را شادمان سازم و تمام وسایل زندگى را برایش فراهم آورم، پس تكلیف نظام اعتقادىام چه مىشود؟ آیا باید بدون توجه به احساساتش هر آنچه مىخواهم انجام دهم یا در این رابطه از خود بگذرم؟ در كجاى این رابطه مىتوانیم به یك تعادل واقعى دست یابیم تا بتوانیم یكدیگر را با نوعى احترام و تفاهم به رسمیت بشناسیم؟
همواره در هر برخوردى، یك تعادل ظریف وجود دارد، خواه بین یك زن و شوهر باشد یا در محیط یك خانواده و یا در سطح گستردهترى در جامعه و تنگناهاى سیاسى پیچیده. در این میان، لازم است براى رسیدن به تعادل، نوعى حس توافق را بیابیم تا بتوانیم «نفس خویش» را مهار كنیم كه همواره بدون توجه به عواقب، خواهان چیزهاى بیشترى است. امروز فكر مىكنیم اگر به جنگ «تروریسم» در جهان برویم همه مشكلاتمان حل خواهند شد و خواهیم توانست براى نسل آینده، زندگى آرام و شادى را فراهم آوریم. دیروز با كمونیسم مبارزه مىكردیم و سپس با این نظام اخلاقى یا آن شیوه عبادتى جنگیدیم. همیشه در راه رسیدن به آرامش و سعادت، مانعى وجود دارد؛ زیرا خواستههایمان براى دست یافتن به یك زندگىِ به اصطلاح ایدهآل، نامحدود است.
امّا این اعمال و طرز فكرهاى مختلف چه عواقبى دارد؟ آیا از میزان خساراتى كه به طبیعت وارد مىآوریم اطلاع نداریم؟ با ساختن دیوارهاى جدایى بین «ما» و «آنها» حس تفرقه مىاندازیم. تا به كى اینگونه مىتوانیم ادامه دهیم پیش از آن كه دریابیم آن زندگىِ به اصطلاحات ایدهآل كه در جستجویش هستیم، خیالى باطل بیش نیست؟
اگر به تاریخ بشر، نگاهى بیندازید، ردّ پاى جنگ را به عنوان عامل اصلى تفرقه خواهید یافت. با وجود این كه همه مىدانیم جنگ، هیچ چیز به همراه ندارد مگر خرابى، امّا هنوز براى دفاع از دشمنى كه جایى در آن بیرون قرار دارد، به فكر ساختن سلاحهاى پیچیدهترى هستیم. گویى همواره دشمنى هست تا امنیت ما را به مخاطره بیندازد!
این دشمن كیست؟ آیا تصویرى خیالى از یك انسان اهریمنى نیست كه خود ما در ذهنمان آن را پروراندهایم؟ من مىپرسم آیا واقعاً دشمنى در آنجا وجود دارد؟ یا خودمان آن را در ذهن خلق مىكنیم و در واقعیت به آن عینیت مىبخشیم؟ شخصاً هرگز نتوانستهام از نیروى تفكّر انسان و طرز كارش سر در بیاورم؛ چرا كه واقعاً سرشار از پریشانى است! بنابراین، تنها كارى كه در حال حاضر مىتوانم انجام دهم این است كه به درگاه پروردگار دعا كنم تا همه انسانهایى را كه در جاده خشم، طمع، ترس و غفلت گام برمىدارند به راه آرامش، سعادت، حقیقت و حكمت رهنمون سازد. خداوند، همه روحهاى سرگردان را بیامرزد!
من زندگى را عاشقانه دوست دارم و آرزویم است كه همه خوشحال و تندرست زندگى كنند. با این حال، گاهى اوقات، احساس درماندگى مىكنم؛ امّا ناامید نیستم. باور دارم كه حقیقت، همیشه پیروز خواهد شد و سرنوشتِ ما را به حال خود رها نخواهد كرد، چه در زندگى گذراى امروز و چه در زندگى آینده ناآمده.
شادى و غم، دو روى یك سكّهاند. همه این فراز و نشیبها در ذهن اتفاق مىافتد. باید فراتر از ذهن رفت؛ به عبارت دیگر، باید یك شاهد بود. اگر خودتان را به عنوان ذهن در نظر بگیرید به بررسى همه مشكلات مىپردازید.
درست همان گونه كه فیلم مىبینید، مىتوانید ذهنتان را ببینید كه دارد همه فیلم را بازى مىكند. مگر این كه از بالا به آن بنگرید و تغییراتى را كه در ذهن رخ مىدهد تشخیص دهید، مثلاً: «من خوشحالم»، «من ناراحتم» و ... شما هرگز خوشحال یا ناراحت نیستید؛ بلكه همواره یكسان هستید. شما خودتان هستید: تصویرى از خداوند!
اطمینان دارم كه همه این كلمات تكرارى را بارها و بارها قبلاً شنیدهاید؛ امّا چه خوب است كه همیشه خاطراتمان را مرور كنیم و به خاطر بیاوریم چه كسى هستیم، در كجا ایستادهایم و به كجا خواهیم رفت!
 |
جايگاه و اهميت شب قدر |
|
حقيقت شب قدر |
|
رابطه شب قدر با امام عصر ارواحنا فداه |
|
واقعه ای در شب نوزدهم در مسجد کوفه |
|
شب قدر، شب ارتباط با خدا |
|
شب قدر در نگاه مقام رهبري |
|
شب قدر در ادبيات فارسي |
|
منظومه احساس |
|
شب قدر، چگونه شبي است؟ (سخنراني حجة الاسلام شهاب مرادي) |
|
ويژهنامه سالهاي گذشته |
|
تصاوير ويژه |
|
در این شبهای با عظمت و نورانی ما رو هم از دعای خیر خودتون بی نصیب نگذارید از همه ی شما عزیزان التماس دعا دارم
|
سلام خدمت همه ی دوستان گلم
فرا رسیدن ماه با فضیلت و با برکت را به همه شما عزیزان تبریک می گم
ان شالله این ماه بزرگ را مفت و مجانی از دست ندهیم و یخورده از تمایلات و کارهای مادی دست بکشیم و به فکر لحظات تنهایی خود باشیم .
به همین مناسبت منم یه آپ ویژه ماه مبارک دارم که امیدوارم خوشتون بیاد
از همه ی شما عزیزان التماس دعا دارم
« ويژه ماه مبارك رمضان »
ويژه رحلت ابو طالب
خطبه پيامبر(ص) در روز آخر شعبان 
مثلاً دو يا سه ساله
پدرش و مادرش يادش دادند
كه هيچ وقت نگويد "نه"
يادش دادند
هر چه مى گويند، بگويد:"چشم "!
و وقتى چشم نمى گفت ،
تنبيهش مى كردند
و به اتاق خواب تبعيدش مى كردند
و فرشته اين جورى بزرگ شد
يك بچه حرف گوش كن تمام عيار
كه هيچ وقت عصبانى نمى شد
و هيچ وقت خل و چل بازى در نمى آورد
و هميشه ی خدا، عاقل بود
و هميشه در همه چيز خود
ديگران را شريك مى كرد
و به همه چيز ديگران
اهميت مى داد
و هيچ وقت اعتراض نمى كرد
و هيچ وقت با كسى دعوا نمى كرد
و بدون اين كه فكر كند پدر و مادرش چه مى گويند
هميشه حق را به آنها مى داد
***
فرشته، مانند فرشته های كوچك
در مدرسه هم دختر خيلى خوبى بود
و از همه ی قوانين و مقررات پيروى مى كرد
و همه معلم ها مى گفتند:
به به! چه بچه با تربيت و آرام و خوبى!
اما هيچ وقت هيچ كس
به خودش زحمت نداد كه بداند
در دل فرشته چه مى گذرد
فرشته دوستان فراوان داشت
كه او را به خاطر لبخندش دوست داشتند
و مى دانستند
فرشته كسى است
كه برايشان «هر كارى» مى كند
و حتى وقتى سرما خورده
و سخت بيمار است
كافى است صدايش بزنند
چون بلد نيست «نه» بگويد
حتماً مى آيد!
***
و فرشته چشم باز كرد و ديد
كه سى وسه ساله شده است
زن يك وكيل شد
وقتى پدر و مادرش گفتند كه همين خوب است
نتوانست «نه» بگويد
و حالا او براى خودش
خانه اى داشت و خانواده اى
يك خانه خوب در اطراف شهر
و يك دختر كوچك چهار ساله
و يك پسر نه ساله
ولى يك شب سرد
نزديك عيد
وقتى همه ی خانواده خواب بودند
ناگهان افكار عجيبى در سرش چرخ خوردند
نمى دانست چرا؟
نمى دانست چطور؟
ولى يك مرتبه حس كرد دوست دارد
زندگي اش تمام شود!
و اين طور بود كه از خالق خود خواست
كه او را از دنيا ببرد
اما ناگهان از اعماق وجودش
صدايى مهربان گفت: " نه "
از آن لحظه بود كه فرشته فهميد
زندگيش با يك كلمه تغيير مى كند
و همه كسانى كه او را مى شناختند
شاخ درآوردند وقتى شنيدند كه مى گفت:
نه نمى خواهم
نه موافق نيستم
نه به صلاحم نيست
نه وقت ندارم
نه خسته ام
نه ترجيح مى دهم اين كار را نكنم
معلوم است كه افراد خانواده از خودشان پرسيدند يعنى چه؟
و دوستانش به خود گفتند:
به چه حقى؟
ولى فرشته تصميم گرفته بود آدم باشد
نه يك عروسك سخنگو!
او از خداوند اجازه گرفته بود
كه هر وقت صلاح بود
بگويد" نه" !
حالا امروز فرشته
اول يك انسان است
و بعد همسر
و بعد مادر
و بعد دوست
حالا ديگر مى داند
كه جز به خداوند نبايد بگويد"بله"
حالا او براى خودش هم
صاحب زندگى شده است
استعداد و آرزويى دارد
احساسات و نيازها و اهدافى دارد
در بانك براى خودش پس اندازى دارد
در انتخابات رأى مى دهد
و به پسر و دخترش ياد مى دهد
كه «فقط» وقتى با هم موافق هستيم
بگوييم "بله"
اما «نه گفتن» هم
انسان را بزرگ مى كند
و جلوى اشتباهاتش را مى گيرد
او يادشان داده
كه هميشه دوستشان دارد
حتى اگر به او
«نه» بگويند
قسمتی از نیایش علی شریعتی
خدایا:عقیده مرا ازدست " عقده ام"مصون بدار.
خدایا:به من قدرت تحمل عقیده "مخالف" ارزانی کن.
خدایا:رشدعقلی وعلمی مرا از فضیلت "تعصب" "احساس" و "اشراق" محروم نسازد.
خدایا:مرا همواره اگاه وهوشیار دار تا پیش ازشناختن درست وکامل کسی یا فکری مثبت یا منفی قضاوت نکنم.
خدایا:جهل امیخته باخودخواهی و حسد مرا رایگان ابزار قتاله دشمن برای حمله به دوست نسازد.
خدایا:شهرت منی را که:"میخواهم باشم" قربانی منی که " میخواهند باشم" نکند.
خدایا:درروح من اختلاف در "انسانیت" را به اختلاف در فکر واختلاف در رابطه با هم میامیز. ان چنان که نتوانم این سه قوم جدا از هم را باز شناسم.
خدایا:مرا به خا طر حسد کینه و غرض عمله اماتور مگردان.
خدایا:خودخواهی را چندان درمن بکش یا درمن برکش تاخودخواهی دیگران را احساس نکنم واز ان در رنج نباشم.
خدایا:مرا در ایمان « اطاعت مطلق بخش تا در جهان عصیان مطلق« باشم.
خدایا:به من « تقوای ستیز» بیاموز تا درانبوه مسئولیت نلغزم و از تقوای پرهیز مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم.
خدایا:مرا به ابتذال ارامش و خوشبختی مکشان. اضطرابهای بزرگ غمهای ارجمند و حیرتهای عظیم را به روحم عطا کن.
لذت ها را به بندگان حقیرت بخش و دردهای عزیز بر جانم ریز.
چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم
در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش
چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم
لب باز نکردم به خروشی و فغانی
من محرم راز دل طوفانی خویشم
یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی
عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم
از شوق شکرخند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان ز گران جانی خویشم
بشکستهتر از خویش ندیدم به همه عمر
افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم
هر چند امین، بسته دنیا نیم اما
دلبسته یاران خراسانی خویشم
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی
دل که آیینه شاهیست غباری دارد
از خدا میطلبم صحبت روشن رایی
کردهام توبه به دست صنم باده فروش
که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی
نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی
شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی
جویها بستهام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهی بالایی
کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی
سخن غیر مگو با من معشوقه پرست
کز وی و جام میام نیست به کس پروایی
این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه میگفت
بر در میکدهای با دف و نی ترسایی
گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی
حافظ
مدرك ديپلمم اينجاست ولي كار كجاست؟
هر كجايي كه من مدرك خود را بردم
پاسخ اين بود كه يك پارتي پولدار كجاست؟
روز و شب هر چه دويدم پي همسر گفتند
از براي چو تويي همسر و غمخوار كجاست؟
پدر دختره تا ديد مرا با فرياد
گفت اوٌل تو بگو درهم و دينار كجاست؟
خانه در جردن و شمران چه داري بچه؟
پست و عنوان و يا حجره و انبار كجاست؟
ست الماس و گلوبند زمرد كه به آن
بكند دختر من فخر در انظار كجاست؟
يك عدد بنز مدل 98 دو در
تا كند فيس در آن در بر اغيار كجاست؟
اعتياد ار كه نداري و سلامت هستي
برگي پاكي ژن از دكتر و بهيار كجاست؟
هر چه فرياد زدم حرف مرا كس نشنيد
كه به دادم برسد؟ گوش بدهكار كجاست؟
نيست چون بهر جوان عيب اكنون حمٌالم
توي ميدان بكنم باربري، بار كجاست؟
مدرك ديپلم خود را بفروشم به دو پول
ايهالناس بگوييد خريدار كجاست؟
واقعا شرمنده ام خیلی دوست داشتم بتونم روز میلاد چند تا آپ
همچین مشتی داشته باشم در مورد امام زمان (عج) ولی بقدری کار
و بار این جشنهای شعبانیه ریخت سرم که وقت نکردم هیچ کاری
بکنم به هر حال یکی از ارزوهای همه ی ما بچه شیعه ها دیدن امام
خودمون که اگر لیاقت داشته باشیم ایشون را با معرفت ببینیم برای رسیدن
به این درجه راههای بسیاری است که یکی از ین قدمها درخواست و خواهش
از ایشون است که ان شالله مورد اجابت قرار بگیره
ان شالله ما رو از دعاهای خودتون بی نصیب نمیگذارید التماس دعا
وقتی که تو بیایی؛ مردم را به فراسوی افقهای عشق و ایمان دعوت می کنی و آدمی را میهمان بهشت می کنی. عشق زیباترین گلواژه هستی است و تو می آیی که شعراین گلواژه هستی و سرود پاکدلان باغ زندگی را بسرائی وقتی که بیایی،تنها گوهر روی تو است که می تواند دلهای زنگ زده انسانهایی راکه عشق به خدا درآنها جوانه نزده جلا دهد. وقتی بیایی خورشید امامت تو دوباره به دلهای پژمرده ما جانی تازه می دهد و نهال عشق، ایمان معرفت و هزاران چیز دیگر را در وجودمان می کاری و با آمدنت زمستان شرمسار می شود و جای خودش را به بهاری همچون تو می دهد. خورشید توان درخشیدن ندارد، چراکه شرم دارد درمقابل خورشیدی همانند تو بتابد.
از امام صادق (ع) نقل مي کند:
هر کس بعد از هر نماز فريضه اين دعا را بخواند، پس امام محمد بن الحسن را ـ که بر او و پدرانش درود باد ـ در بيداري يا در خواب مي بيند.
اَللّهُمَّ بَلِّغ مَوْلانا صَاحِبَ الزَّمان، اَيْنَما کَانَ وَ حَيْثُما کان
مِنْ مَشارِقِ الاَرْضِ وَ مَغارِبِها، سَهْلِها و جَبَلِها، عَنّي وَ عَنْ والِدَيَّ وَ عَنْ وُلْدي وَ اِخْواني
اَلتَّحِيَّةَ وَ السَّلامَ عَدَدَ خَلْقِ اللهِ وَ زِنَةَ عَرْشِ اللهِ وَ ما اَحْصَاهُ کِتابُه وَ اَحاطَ عِلْمُهُ
اَللّهُمَّ اِنّي اُجَدِّدُ لَهُ فِي صَبيحَةِ هذَا الْيَوْمَ وَ مَا عِشْتُ فِيهِ مِنْ اَيّامِ حَياتِي
عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَيْعَةً لَهُ فِي عُنُقي لا اَحولُ عَنْها وَ لا اَزول
اَللّهُمَّ اجْعَلْني مِنْ اَنْصارِهِ وَ نُصّارِهِ
الذّابّينَ عَنْهُ وَ الْمُمْتَثِلينَ لاَوامِرِه وَ نَواهِيهِ فِي اَيّامِهِ وَ الْمُسْتَشْهَدينَ بَيْنَ يَدَيْهِ
اَللّهُمَّ فَإنْ حَالَ بَيْني وَ بَيْنَهُ الْمَوْتُ الَّذِي جَعَلْتَهُ عَلَي عِبادِکَ حَتْماً مَقْضِياً
فَأخْرِجْني مِنْ قَبْري مُؤْتَزِراً کَفَني، شاهِراً سَيْفي، مُجَرَّداً قَناتِي، مُلَبِّياً دَعْوَةَ الدّاعِي، فِي الْحَاضِرِ وَ الْبَادِي
اَللّهُمَّ اَرِنِي الطَّلْعَةَ الرَّشيدَةَ وَ الْغُرَّةَ الْحَمِيدَةَ
وَ اکْحُلْ بَصَري بِنَظْرَةً مِنّي اِلَيْهِ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُ وَ سَهِّلْ مَخْرَجَهُ
اَللّهُمَّ اشْدُدْ اَزْرَهُ وَ قَوِّ ظَهْرَهُ وَ طَوِّلْ عُمْرَهُ اَللّهُمَّ اعْمُرْ بِهِ بِلادَکَ وَ اَحْيِ بِهِ عِبَادَک
فَإنَّکَ قُلْتَ وَ قَوْلُکَ الْحَقُّ ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِمَا کَسَبَتْ اَيْدِي النّاس
فَأظْهِرِ اللّهُمَّ لَنَا وَلِيَّک وَ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّکَ الْمُسَمَّي بِاسْمِ رَسولِک صًلًواتُکَ عَلَيْهِ وَ آلِه
لا يَظْفَرَ بِشَيْءٍ مِنَ الْباطِلِ اِلّا مَزَّقَه وَ يُحِقَّ اللهُ الْحَقَّ بِکَلِمَاتِهِ وَ يُحَقِّقَهُ
اَللّهُمَّ اکْشِفْ هذِهِ الْغُمَّةَ عَنْ هذِهِ الْاُمَّةِ بِظُهورِه اِنَّهُم يَرَوْنَهُ بَعيداً وَ نَراهُ قَريباً
وَ صَلَّي اللهُ عَلي مُحَمَّدٍ وَ آلِه
یا مهدی ادرکنی
